Elias Akselsen & Stian Carstensen

Romanifolket/Taterne (de reisende) er et semi-nomadisk folk med røtter i India og med en 500 år lang historie i de nordiske landene, først omtalt i Stockholm i 1512. De er en av Norges fem nasjonale minoriteter. Denne anerkjennelsen kom først i 1998, da Norge ratifiserte Europarådets rammekonvensjon for beskyttelse av nasjonale minoriteter.

De reisende har blitt utsatt for en lang og hardhendt fornorskning med stigmatisering, kontroll, tvangsassimilering og systematiske inngrep i familieliv, språk, kultur og identitet.

Kunstprosjektet er et skritt mot forsoning.

OM FORSONING

Tekst: Biskop Ragnhild Jepsen

Forsoning er noko av det vakraste som kan skje mellom menneske, og samstundes noko av det som krev mest av oss.

Forsoning tek ikkje bort historia om urett, den kan ikkje og skal ikkje viske ut det som har skjedd. Nokre sår blir verande, og vi som skal leve vidare, må leve med det som ikkje heilt kan helast. Det er smerte i det. Forsoning er ikkje det same som å få alt tilbake.

I kristen tru er krossen sjølve symbolet på forsoning; at kjærleiken tek på seg smerten i staden for å plassere henne på andre. Difor er forsoning også smertefullt: At nokon må bere smerte for at relasjonen skal gjenopprettast. På krossen på Golgata forsona Gud verda med seg. Det er grunnlaget for at vi i det heile tatt kan forsonast med kvarandre, og med oss sjølve.

Så forsoning er lag på lag.
Det er å erkjenne uretten ein har påført den andre.
Det er å kome til rette med fortid og historia som generasjonane før oss har opplevd,
og som har forma ein sjølv og den ein er.

Det er å strekke ut hender.
Fyrst frå den som har gjort seg skuldig i urett. Alltid må den handa kome fyrst.
Så frå den som er råka av uretten.
Tid og tillit vil vise om noko kan vokse fram:

Fyrst når hendene møtes, kan trua på forsoning skje.